Di ako bitter…slight lang

Published March 24, 2017 by dapithapon

Isang buwan na ang nakalilipas simula noong Valentine’s Day. Sa totoo lang, iyon ang pinaka-ayokong araw sa mundo. Kung ako ang tatanungin, dapat hindi na lang inimbento ang araw na ‘yun e.

Di ako bitter. Slight lang. LOL! Kahit kailan kasi, never naging maganda ang Pebrero 14 ko. Maski noong nagkaroon ako ng boyfriend four years ago, hindi ko pa nararanasang magcelebrate ng Valentine’s Day ng masaya. Kung gaano ako kasuwerte tuwing Friday the 13th, siya naman itong malas ko tuwing Pebrero 14.

Tulad na lang noong Pebreo 14, 2009, trinangkaso ako. Noong namang 2007, nag-away kami ng ex boyfriend ko sa araw mismo ng Valentine’s Day. May mga taon naman na single na nga ako at walang maka-date, wala pa akong makausap lalo na sa boarding house kung saan ako tumutuloy noon. At marami pa akong ibang masasaklap na kuwento na may kinalaman sa Araw ng mga Puso.

Kaya para sa akin, ordinaryong araw na lang ang tingin ko sa okasyong ito lalo na ngayong single ako at hindi dating.

Actually, natatawa ako habang sinusulat ko ang blog na ito. Parang sobrang bitter kasi ng dating. Ha-ha! Pero kidding aside, may mga napupulot naman akong benepisyo sa araw na mga puso. Nakaisip ako ng listahan ng advantages ng mga single tuwing Valentine’s Day.

  1. Menos gastos o tipid ka pag single ka sa Araw ng mga Puso. Unang-una, wala kang kailangang bigyan ng regalo dahil wala ka namang kasintahan o asawa o kalaguyo. Puwera na lang kung sweet kang anak o kapatid, kaibigan o kaopisina at mahilig kang magregalo, tsaka ka lang gagastos. Ikalawa, hindi mo kailangang makipagdate lalo na kung wala ka naman talagang maide-date. Ibig sabihin, hindi n’yo na kailangang gumastos sa hotel, motel, amusement parks, restaurant o pumatos ng mga travel packages para i-celebrate ang Valentine’s Day kasama ang partner mo.
  2. Makakaiwas ka sa trapik dulot ng mga gumigimik o nagde-date sasapit ang araw na ito. Makakaiwas ka rin sa mga lugar na hindi mahulugang karayom sa dami ng mga tao tulad sa mga mall, parks, hotel, motel, at marami pang iba dahil wala ka namang kakatagpuin. Not unless kung magkikita-kita kayong magkakaibigan para i-celebrate ang araw na ito ala-Single Girls Night Out. Ganern. Kung ayaw mong makigulo o makakita ng mga magsing-irog na maaaring magpa-bitter sa’yo, manood ka na lang ng Korean drama o kung ano mang TV series para palipasin ang araw na ito.
  3. Makakaiwas ka rin sa pagluha, pait at sakit sakaling mag-away kayo ng boyfriend o asawa mo sa araw na ito lalo na kung may ginawa kayong kasalanan sa isa’t isa o ano man ang dahilan kaya kayo nag-away.
  4. Hindi iyan ang magiging prayoridad mo. Mas masasabik ka sa pagsapit ng Pebrero 15 dahil iyon ang araw ng pagdating ng sahod mo.
  5. Makakanood ka ng mga paborito mong Korean Drama at wala kang pakialam sa mga nangyayari sa paligid mo dahil kapiling mo ang mga “oppa.”

Iyon lang. Sa wakas at natapos ko ring isulat ito. (^__^)

 

10 years

Published October 12, 2016 by dapithapon

It’s been 10 years since I saw you.
Our last encounter was filled with confusion.
My feelings for you back then was like a color of Spring,
Memories of blooming flowers cascading the mountain slopes,
Scent of carnation, pitimini rose flowers, kampupot, ilang-ilang
and Dama de Noche lingered on my senses and imagination.

Your smile was like a sweet nectar of santan.
Your presence was a mist after the rain,
and your eyes glistened like morning dew.
But, your thoughts were unfathomable
like the depths of an abandoned water well.
Your actions contradict your words.
It totally messed up my comprehension about you.

My last card was to invite you for coffee.
I even sent you a box of pulvoron.
Too bad, I was a complete coward.
Being a girl, I thought my aggressiveness will disappoint you.
I chickened out just when I was about to hear your reply.

Fast forward to 2016,
We met by chance again.
The moment we set our eyes on each other,
I knew that you recognized me in an instant.
I was so excited to see you and hear your voice again,
I held your hands while we had our conversation.
You asked for my number
and I gave it without hesitation.

Three weeks after that chance encounter,
I haven’t received a single message from you.
Was our chance meeting our final goodbye?

Whatever the reason is,
I lost this game.
I thought we could rekindle our feelings.
I guess from the beginning,
I was the only one who felt something.

Thank you for the memories.

%d bloggers like this: