Archives

All posts for the day February 9th, 2018

Origami sa dyip

Published February 9, 2018 by dapithapon

Dahil (nakakaloka ang) trapik kaninang umaga at nabigo rin akong sumakay sa MRT kasi apat na lang daw ang bagon kaya panay stop entry ang drama kanina, tapos naglakbay ako patungong Glorietta 3 para sumakay sa P2P bus, iisa-isahin ko na lang ang mga dahilan kung bakit nagtutupi ako ng papel.

Una, pantanggal ng stress ito, pramis. Dahil pokus ka sa pagtutupi, pansamantalang mawawaglit sa utak mo ang mga problemang bumabagabag sa’yo. May oras naman na kinakalma nito ang utak at emosyon mo kaya malaki ang naitutulong nito upang makapag-isip ka nang maayos.

Ikalawa, magaan lang ang papel kaya puwedeng madala kahit saan. Maliit lang din ang espasyong inookupa nito sa bag kaya kasyang-kasya maski pouch lang ang bitbit mo.

Ikatlo, di takaw-nakaw ang mga papel. Maaari kang magtupi maski saan ka man nakasakay, sa dyip, bus o tren man iyan. Pag cellphone kasi, dapat doble ingat ka sa paglalabas ng cellphone lalo na sa mga delikadong lugar.

Speaking, naalala ko tuloy iyong mga estudyanteng nakasabay ko dati sa dyip. Last year nangyari ang insidenteng ito. Isang gabi, papunta ako noon sa TriNoMa, sumakay ako ng SM North dyip. Noong natrapik kami papuntang North Avenue bandang Veterans Hospital, panay kalikot sa mga cellphone nila ang mga bagets.

May sumabit sa dyip na apat na batang hamog at hinablot ang cellphone ng estudyanteng nakaupo malapit sa estribo. Nagising ang inaantok kong diwa sa tili ng katabi kong babae, kaya kahit bahala na si Batman, tinadyakan ko ang kamay ng batang hamog para mabitawan niya ang cellphone.

Sumenyas ito sa kasamahan niyang nakasabit sa estribo at sumigaw ng “Batsi na pre! May parak sa oblob!”

Anak ng pating! Napagkamalan pa yata akong parak! Haha.

Anyway, natulala iyong estudyanteng tinulungan ko. Iyung katabi kong babae, umiyak.

Sa masungit na tono, sinabihan ko ang mga kapwa ko pasahero sa dyip na itago ang mga cellphone nila at nasa delikadong lugar kami.

Kung bakit ba naman kasi walang pulis sa lugar na iyon samantalang madalas ang insidente ng nakawan doon. Kulang na lang, nakawin pati ang feelings mo.

Isa lang iyan sa madalas na kinakaharap na panganib ng mga komyuter tuwing mabigat ang daloy ng trapiko.

Idagdag na ang polusyong nilalanghap ng mga pasahero mula sa tambutso ng mga sasakyang bumper to bumper sa kalsada. Kung nakaka-immune lang sana sa mga sakit sa baga ang paglanghap ng maitim na usok, siguro, makakaiwas sa sakit ang mga komyuter.

Nagkakainitan na rin ng ulo ang mga drayber at walang humpay ang pagbusina sa bawat isa. Akala mo naman, luluwag ang trapik sa ginagawa nila.

May oras naman na mahirap sumakay. Dahil sa trapik, di makarating kaagad sa mga terminal o sakayan ang mga dyip at bus kaya ang pila o dami ng mga pasaherong nag-aabang ay humahaba na singhaba ng pila papasok sa studio ng Wowowee.

Tatanggihan ka pa ng mga pinapara mong taxi. Ibang usapin naman ito.

Hep, hep! Baka sabihin ng iba na mag-P2P bus o kaya’y mag-Uber o Grab na lang. Uhm, sorry (not sorry) pero hindi lahat ng mga komyuter ay may sapat na badyet para sumakay sa mga alternatibong ito araw-araw.

Ayun lang. Balik tayo sa pagtutupi ng papel.

Ikaapat, masayang magtupi ng papel at bumuo ng iba’t ibang hugis dahil maeensayo ang visual spatial abilities mo pati ang pag-aanalyze mo sa mga bagay-bagay, isabay mo na rin ang pag-aanalisa sa mga isyu sa lipunan.

Ikalima, masarap sa pakiramdam pag matagumpay mong nabuo ang origami na pinag-aralan mong gawin tulad ng matagumpay mong pagmove on sa pagkabigo sa pag-ibig o naunsyaming lablayp. Chareng. 😜

~  Habang nakasakay sa P2P Bus/ February 8, 2017

#trapiknalangyataangforever #weneedabettertransportsystem#solusyunanangtrapikparahappy

Advertisements
%d bloggers like this: