Ang gunting ni Ate

Published June 24, 2017 by dapithapon

Minsan na akong naging biktima ng kuryosidad. Ang malala nito, napuruhan ang buhok ko. Buti na lang pala, sampung taong gulang palang ako noon. Kumbaga, wapakels pa ako sa kahihiyan. Hehe.

Isa sa mga sabjek ng Ate ko noong high school sa dating Holy Family High School sa Baguio City ay Personality Development at kabilang sa mga itinuturo ay ang paggugupit at pag-eestilo ng buhok. Dahil doon, nagpabili siya sa tatay ko ng isang set ng mga gunting at pangkulot ng buhok.

Palibhasa ay medyo makapal ang buhok ko kung kaya’t ako ang pinagpapraktisan ni Ate. Kadalasan ay kinukulot niya ang buhok ko o kaya gagawan niya ng iba’t ibang estilo.

Tuwang-tuwa ako habang pinapanood ko ang Ate ko na maingat na hinihila ang kinumpol na mga hibla ng buhok ko at ipinapaikot sa pink na rollers para kulutin. Pakiramdam ko ay minamasahe niya ang anit ko kung kaya’t tapos na niya akong lagyan ng rollers ay mahimbing na ang tulog ko.

Ito ang bonding namin ng kapatid kong panganay. Noong mga panahon kasing iyon, kami lang dalawa ang isinama ni Daddy na tumira sa Benguet at pinag-aral sa Baguio dahil hinihintay pa naming magtapos sa elementarya ang pangalawa kong Ate at ang Kuya ko na noo’y kasama naman ng nanay namin sa Laguna.

Lilinawin ko lang. Hindi hiwalay ang mga magulang ko. Nagkataon lang na nagtatrabaho bilang auditor sa Quezon City ang nanay ko at security manager naman sa isang minahan sa Benguet ang trabaho ng tatay ko. Upang mas makatipid sa pag-aaral namin ang mga magulang ko, kaming dalawa ng panganay kong kapatid ang kinuha ng Tatay ko mula sa Laguna para doon na sa Baguio magpatuloy ng pag-aaral. Nakapasa kasi ako sa iskolarsyip na binibigay noon sa anak ng mga kawani ng minahan.

Balik tayo sa hairstyling skills ng Ate ko. Pakiramdam ko noon, napakahusay ng Ate ko. Daig pa niya iyung gumugupit ng buhok ko sa parlor. Kaya pumapayag ako kapag inaayusan niya ako ng buhok.

Pero sa totoo lang, mas trip na trip kong pakialaman noon ay iyung panggupit ni Ate ng buhok. Sa talas ng gunting na iyon, tuwing ginagamit ni Ate, may maririnig kang mahinang tunog mula doon na parang kutsilyong hinahasa sa bato o kaya’y tila mga nagkikiskisang mga dahon.

Isang araw, naiwan ni Ate ang gunting niya. Maaga akong umuwi noon sa bahay namin kasi half day lang kami sa school. Habang nagsusuklay ako, nakita ko sa drawer ng tokador namin iyung gunting. Gumuhit ang ngiti sa mga labi ko.

Agad kong kinuha ang gunting ni Ate at tumingin ako sa salamin. Tinanggal ko ang headband ko at humulagpos ang aking bangs na lampas na sa tungki ng ilong ko ang haba.  Sinimulan ko itong gupitin. At siyempre, hindi pantay ang pagkakagupit ko. Katunayan, naging pa-dayagonal ang lapat ng bangs ko sa noo kung kaya’t ginupit ko ulit. Gupit dito, gupit doon ang ginawa ko hanggang sa halos sumagad na sa noo ko ang bangs kong sawi! Nagkaroon tuloy ako ng spike na bangs. Wehehehe!

Tapos sinunod ko namang gupitin ang buhok ko na hanggang balikat. Nilugay ko muna ito. Yumuko ako para mapunta sa harap ng mukha ko ang lahat ng buhok ko. Tapos pinaghugpong ko sa kamay ko, at saka ko ginupit. Noong hanggang leeg ko na lang ang buhok ko, tsaka ako tumigil. Ang resulta? Siyempre, hindi rin pantay-pantay!

Pag-uwi ni Ate mula sa eskuwelahan, nakita niya akong nakaupo sa sofa namin at nagbabasa ng libro. Agad niyang napansin ang buhok ko. Napa-oh-my-God ang Ate ko sabay pingot sa tenga ko.

Kinabukasan, pumunta kami ng Ate ko sa Burnham Park para mamasyal. Habang naglalakad kami, napapalingon sa akin ang mga tao.  May nakasalubong kaming magjowang Amerikano na huminto pa talaga sa harap namin at saka binati kami ni Ate.

Sabi ng Amerikanong lalaki sa girlfriend niya, “Look at that kid’s hair! It’s so trendy!”

Astig lang. May napapala rin pala paminsan-minsan ang kuryosidad ko at kakulitan.

Huwag kayong mag-alala, pagkalipas naman ng isang taon ay humaba na ulit ang buhok ko at simula noon, sa parlor na talaga ako nagpapagupit at hindi na kailanman nagsariling sikap. Hehe. (^__^)

 

Bus ride

Published May 28, 2017 by dapithapon

IMG_20170519_230211_409.jpg

Salty tears roll down her cheeks.
She ain’t moving yet her lips are quivering.
She looked outside to watch the shadow
of her embattled lover fade into her memory.
Raindrops stained the bus windows and
blurred her vision.
But she could see the light from the lamp post
Repeatedly flickering like fireflies.

The voices and images in her head
cracked the melancholic silence.
A man whispered to her,
“It’s happening again.
We need a revolution.
I’m leaving. Don’t look for me.”

She held his rough, calloused hands.
Struggling to find the right words to say
She then heaved a deep bitter sigh and
Uttered these piercing words:
“If you leave, I’ll perish.”

As much as it invokes a chilling threat,
The man turned his back and shut the door.

She stared blankly at the flower carvings of the wooden door
while clutching a piece of bloodied paper closer to her heart.

H.C.P.
Pasay City
26 May 2017

%d bloggers like this: